Misschien wel een van de meest cliché uitspraken aller tijden, ‘time flies when you're having fun’. Maar cliché of niet, het is precies zoals ik het ervaar. Het lijkt oprecht alsof ik op de eerste verjaardag van Otto met mijn ogen knipperde en hij nu ineens zijn tweede verjaardag viert.
Allereerst is hij nog steeds een fantastische hond! En daarmee heb ik eigenlijk het belangrijkste al genoemd, al is er natuurlijk meer. Veel meer.
Onze band is het afgelopen jaar nog sterker geworden dan hij al was en we zijn enorm goed op elkaar ingespeeld. We weten wat we aan elkaar hebben en hoewel Otto’s puberbrein hem (en mij) soms nog wat in de weg zit, had ik me echt geen beter maatje kunnen wensen. Otto is lief en sociaal, wil graag werken en leren, is gevoelig en speels en maakt me dagelijks enorm aan het lachen met zijn gekke gedrag en gevoel voor humor. Tegelijkertijd is hij vasthoudend, heeft hij een eigen mening, is hij heel duidelijk in zijn communicatie en daagt hij mij uit te blijven leren. Kortom, een voor mij perfecte hond.
Otto’s avonturen: met een kwispelende staart
We ondernemen heel wat activiteiten. We zijn nog steeds druk met gehoorzaamheid, detectieles en speurwerk en Otto vindt het een nog leuker dan het ander. Zodra hij één van de woorden ‘cursus’, ‘speuren’ of ‘oefenen’ oppikt uit een gesprek weet hij van enthousiasme niet waar hij het zoeken moet. Loopt voor Otto ook wel eens uit op een teleurstelling als ik één van die woorden gebruik in een context die niets met hem te maken heeft. Hoewel hij in alle drie de sporten vrijwel even goed is vindt hij speuren absoluut het leukst, daar houd ik dan ook rekening mee, Otto’s plezier staat voorop.
Onze tijd samen: waardevolle momenten
Buiten de trainingen op locatie zijn de dagelijkse wandelingen en trainmomenten thuis met stip Otto’s hoogtepunten van de dag én we proberen met regelmaat iets anders leuks te ondernemen. Ik werk fulltime en hoewel ik bijna altijd vanuit huis werk moet Otto zich een behoorlijk deel van de dag zelf vermaken. De wandelingen en trainmomenten echter, zijn echt tijd voor ons samen. Met trainen leer ik hem dan bijvoorbeeld nieuwe commando’s zoals ‘schaam je’ of we gaan zwemmen in een mensen-zwembad, doen een braingame of gaan naar een Oudduitse herder show (1e plaats dit jaar!). Voor wandelingen kiest hij zelf welk speelgoed hij mee wil nemen en hoe vaker ik dat weggooi of er trekspelletje mee doe hoe leuker Otto het vindt. Hij loopt eigenlijk vrijwel altijd los en luistert dan perfect naar wat ik zeg. Dat betekent ook dat ik hem inmiddels kan vertellen dat hij óm een modderplas heen moet lopen in plaats van er doorheen. Lukt niet altijd, gaat wel steeds beter. Overwinning voor mij, scheelt me kilo’s zand en tientallen modderpoten in huis.
Otto bedenkt ook zelf activiteiten, die ik meestal minder leuk vind. Zo maakt hij bijvoorbeeld deuren open als hij naar een andere kamer of naar buiten wil. Resulteert erin dat alle buitendeuren hier altijd op slot zijn en alle binnendeuren vol staan met krassen van zijn nagels. Ik vrees voor de dag dat hij snapt dat de elektrische garagedeur opengaat met 1 druk op de knop. Al schrijvend bedenk ik me dat we om die knop maar eens een kastje moeten timmeren.
Rust en balans
Otto heeft van jongs af aan eigenlijk twee ‘thuis-en’ gehad, bij mij en bij mijn partner. Inmiddels is dat 1 thuis geworden. Dat geeft zowel hem als mij meer rust en regelmaat en ik merk dat hij daar baat bij heeft. Otto is heel gevoelig voor stemmingen en zowel makkelijk overprikkeld als onderprikkeld. Het is aan mij om daar een balans in te zoeken, in de eerste plaats door zelf in balans te zijn en in de tweede plaats door voldoende met hem te werken, wandelen en spelen. Hij is in huis een heerlijke hond maar hij moet wel zijn energie kwijt kunnen, uitgedaagd worden en regelmatig zijn hoofd leeg kunnen maken. Als ik hem een dag die kans te weinig geef, zelf een baaldag heb of als hij juist te veel heeft gedaan merk ik gelijk dat hij steeds speelgoed komt brengen, aandacht trekt door voor de tv te gaan staan, de kleine hondjes van mijn partner gaat klieren of dingen gaat doen die niet mogen. Hij weet dan niet goed wat hij met zichzelf aan moet en gaat naar manieren zoeken om de onrust kwijt te raken.
Maar is hij precies moe en voldaan genoeg, dan zoekt hij één van zijn favoriete plekjes op, en slaapt hij. Eén van die favoriete plekken is de tuin, daar is hij het liefst 24/7, weer of geen weer. Als ik dan vind dat het tijd is om weer naar binnen te komen gaat dat met veel treuzelen en tegenzin maar ook hier draait het allemaal om balans. Hij mag van mij heel veel buiten zijn, maar ik vind het toch ook wel heel fijn als hij naast mij, mijn partner en de 2 kleine hondjes op de bank ligt.
Een hond met een gouden hart
Otto is het gelukkigst als de roedel veilig, compleet en dichtbij elkaar is, een typische eigenschap voor een herder. Ik merk dat hij er moeite mee heeft als bijvoorbeeld 1 van ons weg gaat, of als de kleintjes te ver uit de buurt gaan tijdens een wandeling. Ook ieder geluidje dat in de oren van Otto verdacht klinkt of een mogelijk gevaar oplevert wordt uitgebreid aangekondigd door waaks geblaf en gegrom. Andere honden die te dicht bij de schutting lopen worden vakkundig weggejaagd en waag het niet om als nietsvermoedende postbode op de deurbel te drukken want daar is Otto niet van gediend. Daar wordt aan gewerkt, het moet niet zo zijn dat buurtgenoten met honden met een grote boog om onze tuin heen lopen of dat de hele buurt doorheeft dat die pakketbezorger wel heel vaak een pakketje voor mij heeft.
Tegelijkertijd maakt het dat ik me heel veilig voel. En het leuke is, eigenlijk is Otto hartstikke sociaal. Want als ik de deur opendoe voor de postbode gaat het waken over in blijdschap en wil hij alleen maar spelen. Doe ik de poort open dan speelt hij met de passerende honden die hij met de poort dicht het liefst leek te verscheuren. Ook als we tijdens wandelingen andere honden tegenkomen gaat het eigenlijk altijd goed, als hij überhaupt al oog heeft voor de andere hond, want speelgoed is heilig en staat boven al het andere in deze wereld. Voor enkele heel goede hondenvrienden wil hij nog wel eens een uitzondering maken en écht spelen, maar dan wel met het speelgoed in de bek, want loslaten ho maar.
Een dolle boel: bij de hondenopvang
Sinds een aantal maanden gaat Otto ongeveer één dag per week naar de hondenopvang, dan heb je dus geluk met zo’n sociale kanjer. Het is gewoon bij mensen thuis, geen benches of kennels, hij is altijd samen met andere honden en er wordt veel met hem gespeeld. Hun belangrijkste doel is dat de honden het leuk hebben. Als ik ’s morgens aan hem vraag of hij zin heeft om naar de opvang te gaan houdt hij niet op met janken, stuiteren en piepen tot we gearriveerd zijn. Voor mij een enorme geruststelling dat hij het daar zo leuk vindt, voor Otto misschien wel de leukste dag van de week. Als er geen speelgoed in de buurt is, speelt hij met Dalmatiërs en Berner Sennens, met Chihuahua’s en Dwergteckels en alles daartussenin. Hoewel hij nog altijd lomp kan zijn en zichzelf formaat dwergteckel waant, weet hij zijn impact steeds beter te doseren en is hij met de kleintjes steeds voorzichtiger.
Het leven is een heerlijke avontuur met Otto
Kortom, de modderpoten, kilo’s haar, gekwijl op ramen en kleding, de verantwoordelijkheid en verplichtingen, ook als het regent of slecht uitkomt, vallen nog altijd in het niet bij de voordelen.
Wij blijven lekker knuffelen, trainen, wandelen, nieuwe dingen proberen en plezier maken. We houden vast aan de ritueeltjes en onze band waar we beiden zo van genieten en die niemand anders écht begrijpt. Hij maakt mij gelukkig en is echt mijn soulmate, hopelijk voor nog minstens 12 jaar! Dit is de laatste blog die ik schrijf over Otto maar als je ons wil blijven volgen dan kan dat via zijn eigen Instagram pagina: _life.of.otto_
